Rzucić etat i otworzyć kawiarnię: policz, zanim skoczysz.

Christine i jej dziesięć godzin.

Christine pracowała w agencji rządowej w Montrealu, miała czterdzieści pięć lat, męża i dwoje dzieci. Nie chciała już spędzać dziesięciu godzin tygodniowo na dojazdach do centrum. To czas stracony w korkach: pięćset dwadzieścia godzin rocznie, czyli trzynaście tygodni pracy. Odeszła więc, żeby odzyskać dziesięć godzin, a nie żeby coś budować. Znalazła pracę blisko domu i według własnej miary się udało.

Oczywiście, odejść z budżetówki znaczyło dla niej oddać państwową pensję, emeryturę i realne bezpieczeństwo. Badanie nie podaje jednak jej dochodów sprzed ani po.

Rzucić etat i otworzyć kawiarnię w Nottinghamshire.

Podobnie Sergen Tasar jeździł autobusem w Londynie, a potem odszedł, żeby prowadzić kawiarnię w Nottinghamshire. Na początku spodziewał się, że rzucić etat i otworzyć kawiarnię da mu spokojną, twórczą pracę, kontrolę, wolność i więcej czasu z rodziną. Zamiast tego, jak mówi, „skończyłem, robiąc wszystko”. Kawiarnia otwierała się o ósmej, ale on przychodził wcześniej. Zamykano ją o czwartej, a on nigdy nie wychodził przed piątą czy szóstą.

Tymczasem utargi rzędu dwóch tysięcy funtów tygodniowo nie pokrywały czynszu, rachunków i pensji. Do tego zrezygnował ze stałego dochodu, płatnego urlopu i chorobowego. Nic dziwnego, że mówił o naprawdę niskich punktach i poczuciu, że wszystko zepsuł.

Pierwszy rok, którego nikt nie wycenia.

Jego historia później się poprawia, ale liczy się tu pierwszy rok. On i Christine chcieli odzyskać swoje godziny. On dostał dziewięciogodzinny dzień i zmianę, z której nie może wyjść, a ona dostała swoje godziny. Różnica nie wzięła się ze szczęścia, uporu ani pragnienia. Ona po prostu najpierw policzyła, a ten krok masz dziś wieczorem w zasięgu. Zanim więc zdecydujesz się rzucić etat i otworzyć kawiarnię albo cokolwiek innego, nazwij swoją liczbę.