czy ufać swojemu strachowi: czego nie dostrzegł spokojny nieznajomy.
Czy ufać swojemu strachowi? Częściowo, bo strach potrafi trafnie wskazać, że istnieje realny problem. Jednak wykrzywia też liczby, które do tego problemu przypinasz. Dlatego nie ufaj w pełni żadnej pojedynczej liczbie, a najmniej tej, w której siedzi twoje uczucie.
Najlepszy zarzut pochodzi z tej samej historii.
Stewardesa wcale się nie bała i powiedziała „niemożliwe”. Autor był wrakiem, a jednak zdążył. Może więc strach dobrze widzi szanse, a spokojni ludzie coś pomijają. Ten zarzut dotyka pytania, czy ufać swojemu strachowi, i zasługuje na uczciwe wysłuchanie, bo wynika wprost z historii z rozdziału.
Czy ufać swojemu strachowi w sprawie samego problemu.
Prawdziwe są dwie rzeczy naraz. Po pierwsze, jego strach miał rację, bo naprawdę był na złym lotnisku. Widać tu, kiedy strach jest pomocny: uczucie mówiące, że coś jest nie tak, robi swoją robotę. Strach jako sygnał ostrzegawczy działa więc dobrze. Ale to samo uczucie zamieniło półtorej godziny w osiem. Czy ufać swojemu strachowi, gdy chodzi o liczby? Samemu nie.
Dlaczego spokojny szacunek też był błędny.
Jej „niemożliwe” też się myliło, co ludzie pomijają, opowiadając takie historie. Jej liczby nie wykrzywił strach autora. Mimo to był to domysł jednej osoby, rzucony w kilka sekund przy bramce. Dlatego wniosek nie brzmi: ufaj spokojnemu nieznajomemu.
Sprawdź, czy ufać swojemu strachowi w każdej liczbie, którą trzymasz.
Wypisz trzy liczby, w które wierzysz w sprawie swojej firmy, na przykład koszty, klientów albo szansę porażki.
Potem zaznacz każdą, którą może pisać uczucie, a nie fakt.
Z książki.
A jej „niemożliwe” też było błędne, i tę część ludzie pomijają, gdy opowiadają takie historie jak ta. Jej liczby nie wykrzywił mój strach, ale wciąż był to domysł jednej osoby, powzięty w kilka sekund przy bramce. Lekcja z tamtego dnia nie brzmi „ufaj spokojnemu nieznajomemu”. Żadna pojedyncza liczba nie zasługuje na twoje pełne zaufanie, a najmniej zasługuje na nie ta, w której siedzi twoje własne uczucie.
Chcę założyć firmę, ale jestem tchórzem, rozdział 2: Ludzie w strachu widzą inne szanse
Pytania o czy ufać swojemu strachowi.
Czy ufać swojemu strachowi, gdy mówi, że coś jest nie tak?
Tak, gdy sygnalizuje realny problem, robi swoją robotę. Jego liczby trzeba jednak sprawdzić.
Czy zamiast tego zaufać spokojnej osobie?
Też nie w pełni. Spokojne „niemożliwe” stewardesy było tylko szybkim domysłem i okazało się błędne.
Której liczbie należy ufać najmniej?
Rozdział mówi, że tej, w której siedzi twoje własne uczucie.
Przeczytaj cały rozdział.
Ta lekcja obejmuje jedną część rozdziału 2, „Ludzie w strachu widzą inne szanse”. Książka idzie dalej: pełne dowody, historie i wszystkie ćwiczenia.
Lekcje w tym rozdziale.
- 01 strach zniekształca poczucie czasu: lekcja z lotniska w Oslo.
- 02 czy ufać swojemu strachowi: czego nie dostrzegł spokojny nieznajomy.
- 03 strach i złość a ryzyko: dlaczego uczucia wykrzywiają liczby.
- 04 szansa że firma upadnie: test na ślepo.
- 05 mądrość tłumu: dlaczego średnia wygrywa z wybieraniem.
- 06 ograniczenia badań psychologicznych: czego nie mówią o tobie.
- 07 poprosić przedsiębiorcę o radę: rozwiązania typowych kłopotów.