Waarom werknemers vertrekken: de schok die het begint.
Waarom werknemers vertrekken, als ongeluk niet de oorzaak is? In 1994 stelden Thomas Lee en Terence Mitchell dat de meeste vertrekken met een schok beginnen. Vertrekkers en blijvers zijn ongeveer even ontevreden, dus een specifieke gebeurtenis, geen sluimerende ellende, dwingt de vraag open.
Het oude verhaal over sluimerend ongeluk.
Bijna de hele vorige eeuw nam iedereen één ding aan. Mensen worden ongelukkig, het ongeluk stapelt zich op en uiteindelijk gaan ze weg. Het antwoord op waarom werknemers vertrekken leek dus simpel. Lee en Mitchell stelden echter dat de meeste vertrekken helemaal niet langzaam gaan. Een specifieke gebeurtenis onderbreekt juist de gewone gang van zaken. Tot dan toe slokt het gewone leven bijna elke hoeveelheid stil ongeluk op.
Waarom werknemers vertrekken als iedereen er genoeg van heeft.
Vergelijk wie vertrok met wie bleef, en de ontevredenheid is ongeveer gelijk. Je collega's hebben het dus ongeveer even zwaar als jij. Toch gaan zij nergens heen. Jouw ongeluk voorspelt dus weinig. Wat voorspelt waarom werknemers vertrekken, is de schok: een beoordeling, een reorganisatie, een afspraak bij de dokter. Zo'n schok is vaak de aanleiding om ontslag te nemen.
Een tegenbod zet een prijs op uitstel.
Wervingsbureaus zeggen dat tegenbod accepteren meestal niets oplost: de meeste mensen vertrekken binnen een of twee jaar toch. Maar die bureaus verdienen als jij niet accepteert, dus neem dat met een flinke korrel zout. Toch wijst de richting ergens nuttig heen. Meer geld om te blijven lost een plafond niet op. Het zet alleen een prijs op het uitstel.
Vind je eigen antwoord op waarom werknemers vertrekken.
Schrijf de schok op die je wens om te vertrekken begon en zeg hem hardop.
Noteer de datum en wacht met beslissen, want een schok is een vreselijk moment om te beslissen.
Uit het boek.
Denk daar even echt over na. De mensen die in dat kantoor om je heen zitten hebben er ruwweg net zo genoeg van als jij, en ze gaan nergens heen. Ongelukkig zijn is niet het ding dat vertrekkers onderscheidt, dus het verhaal dat je jezelf vertelt, waarin je ongeluk het punt heeft bereikt waarop het iets betekent, is een verhaal over een variabele die niet veel voorspelt.
Ik wil ondernemen, maar ik kan mijn baan niet opzeggen, hoofdstuk 5: Vastzitten is niet hetzelfde als klaarstaan
Vragen over waarom werknemers vertrekken.
Waarom werknemers vertrekken, als het niet door ongeluk komt?
Meestal door een schok, zoals een beoordeling, een reorganisatie of een jongere collega die krijgt wat jij wilde.
Houden tegenbiedingen mensen vast?
Wervingsbureaus zeggen dat de meeste mensen binnen een of twee jaar toch vertrekken. Neem dat cijfer met een korrel zout, want die bureaus verdienen als jij weigert.
Moet ik meteen na een schok beslissen?
Een schok is een heel gebruikelijk moment om te beslissen. Het is echter ook een vreselijk moment.
Lees het hele hoofdstuk.
Deze les behandelt één onderdeel van hoofdstuk 5, “Vastzitten is niet hetzelfde als klaarstaan”. Het boek gaat verder, met het volledige bewijs, de verhalen en alle oefeningen.
Lessen in dit hoofdstuk.
- 01 Gepasseerd voor promotie: als vaardigheid het probleem niet is.
- 02 Ondernemen uit noodzaak: waarom de indeling sneuvelde.
- 03 Solliciteren terwijl je werkt: reageer op drie banen.
- 04 Geblokkeerde carrièremogelijkheden: de drie deuren.
- 05 Waarom werknemers vertrekken: de schok die het begint.
- 06 Nietzsche over werk: de beste politieagent.
- 07 Ondernemers met migratieachtergrond: de prijs van een dichte deur.
- 08 Weglopen van je baan: het maakt je geen slechtere oprichter.