Żal za tym czego nie zrobiłem: cieńszy niż kubek z kawą.

Żal za tym czego nie zrobiłem to idea, że najbardziej żałujemy tego, czego nie zrobiliśmy. Oryginalne odkrycie z 1994 roku częściowo obroniło się w powtórzeniu z 2022 roku, ale ze słabszymi efektami. Więc pewnie jest prawdziwe, ale zbyt cienkie, żeby opierać na nim życie.

Co naprawdę napisali Gilovich i Medvec.

Pewnie znasz już to zdanie: na dłuższą metę ludzie żałują tego, czego nie zrobili. Napisali je w 1994 roku Thomas Gilovich i Victoria Husted Medvec. Ich dokładna teza była jednak węższa. Działania bolą bardziej w krótkim czasie, a zaniechania żałuje się bardziej po latach. W praktyce po latach można żałować niewykorzystanych szans, ale to nie jest prawo natury.

Jak żal za tym czego nie zrobiłem przetrwał powtórzenia.

Czy więc ludzie bardziej żałują tego, czego nie zrobili? W 2022 roku Sum Kit Yeung i Gilad Feldman sprawdzili to ponownie na dziewięciuset osiemdziesięciu ośmiu osobach w czasopiśmie Collabra: Psychology. Znaleźli poparcie w trzech z pięciu badań, choć ze słabszymi efektami. W piątym nie znaleźli go wcale.

Daniel Kahneman miał zastrzeżenia już w 1998 roku, w Psychological Review. Argumentował, że te długoterminowe żale są w dużej mierze tęskne, więc mniej kłopotliwe, niż się zakłada. Taki żal z powodu bezczynności jest więc często tęsknotą, a nie raną. Dlatego żal za tym czego nie zrobiłem bywa łagodniejszy niż w cytatach.

Liczba podpisana pod złym nazwiskiem.

Z tym odkryciem wędruje wszędzie pewna liczba: 56 procent odległych żalów to zaniechania. Nie ma jej jednak w artykule z 1994 roku. Pochodzi z powtórzenia z 2022 roku. Diego miał ją przypisaną do złych autorów i zauważył to dopiero po sprawdzeniu źródła. W skrócie: historia o tym, że żal za tym czego nie zrobiłem, jest prawdziwa, ale cienka.

Oceń uczciwie żal za tym czego nie zrobiłem dziś wieczorem.

Zapisz, czy lęk przed tym, że „nie spróbujesz”, jest głównym powodem twojego odejścia.

Potem wypisz jeden powód, który nie zależy od tego zdania o kubku z kawą.

Z książki.

Daniel Kahneman zresztą już wcześniej zgłosił sprzeciw, w debacie opublikowanej razem z Gilovichem i Medvec w Psychological Review w 1998 roku, gdzie argumentował, że długoterminowe żale z zaniechania są w dużej mierze rzewne, a więc nie tak dotkliwe, jak zwykle się ten wynik rozumie. Żal rzewny i żal bolesny to nie to samo zwierzę.
Chcę założyć firmę, ale nie mogę rzucić pracy, rozdział 14: Decyzja, której będziesz mógł potem bronić

Pytania o żal za tym czego nie zrobiłem.

Czy żal za tym czego nie zrobiłem to rzetelne odkrycie?

Częściowo. Powtórzenie z 2022 roku poparło je w trzech z pięciu badań, ze słabszymi efektami, a w jednym zawiodło.

Skąd pochodzi liczba 56 procent?

Pochodzi z powtórzenia z 2022 roku autorstwa Yeung i Feldmana, a nie z oryginalnego artykułu z 1994 roku.

Co Kahneman zarzucał temu odkryciu?

Twierdził, że długoterminowe żale z zaniechania są w dużej mierze tęskne. Są więc mniej kłopotliwe, niż zwykle sugeruje to odkrycie.

Przeczytaj cały rozdział.

Ta lekcja obejmuje jedną część rozdziału 14, „Decyzja, której będziesz mógł potem bronić”. Książka idzie dalej: pełne dowody, historie i wszystkie ćwiczenia.

Żal za tym czego nie zrobiłem: okładka książki Chcę założyć firmę, ale nie mogę rzucić pracy Diega Segury

KupGoogle Play · E-book.KupApple Books · E-book.