Wygaszanie strachu: odwaga dodaje nową pamięć.

Co badacze rozumieją przez wygaszanie strachu.

Badacze łączą nieszkodliwy kolorowy kształt z lekkim wstrząsem elektrycznym. Wkrótce ciało reaguje już na sam kształt. Potem kształt pojawia się wielokrotnie bez wstrząsu i reakcja słabnie. To osłabienie nazywa się wygaszaniem. Przez długi czas zakładano, że oznacza ono wymazanie strachu.

Jednak w 2002 roku Mark Bouton przejrzał dowody, w dużej części z badań na zwierzętach. Stwierdził, że wygaszanie „nie oznacza zniszczenia pierwotnego uczenia się”. Czy można więc oduczyć się strachu? Nie do końca, bo nowa nauka jest „przechowywana razem ze starą”.

Dwa pliki w jednym umyśle.

W 2014 roku Michelle Craske i współpracownicy z University of California w Los Angeles napisali, że pierwotne skojarzenie „pozostaje nienaruszone”. W 2013 roku Vervliet, Craske i Hermans nazwali wygaszanie „stosunkowo łatwym do »nauczenia się«, ale trudnym do »zapamiętania«”. Pasuje do tego też badanie mózgu Elizabeth Phelps z 2004 roku. Mały obszar z przodu towarzyszył utrzymaniu nowej lekcji, a ciało migdałowate pomagało uczyć się strachu. Krótko mówiąc, wygaszanie strachu buduje rywala dla starej pamięci strachu.

Łagodniejszy sprawdzian twoich postępów.

Jeśli oceniasz po tym, czy nadal się boisz, przegrasz za każdym razem, gdy uczucie wróci. W rezultacie możesz zrezygnować właśnie wtedy, gdy druga pamięć staje się silna. Oto, jak mierzyć postępy inaczej. Zapytaj, czy działałeś i czy obawiana rzecz naprawdę się wydarzyła.