Strach a postrzeganie ryzyka: niebezpieczeństwo, którego nie widzisz.
Strach a postrzeganie ryzyka decydują o tym, dokąd uciekasz, gdy coś cię przeraża. Rozdział zaczyna się od kierowców, którzy po 2001 roku unikali samolotów, choć ich wybór wcale nie był bezpieczniejszy. Potem towarzyszy autorowi podczas huraganu Irma we wrześniu 2017 roku. Opuścił wyspę prywatnym odrzutowcem za dwadzieścia dolarów i pięćdziesiąt euro. Następnie jechał dwadzieścia osiem godzin do Atlanty po ponad czterdziestu ośmiu godzinach bez snu. Na koniec wyceniasz swoje ryzyko oraz ryzyko obecnego wyboru, żeby zobaczyć, co naprawdę jest bezpieczne.
Jak strach a postrzeganie ryzyka wypchnęły ludzi na drogi.
Rozdział 1: Bezpieczniejsza droga
Ofiary wypadków po 11 września: dokąd strach naprawdę zepchnął ludzi.
Ofiary wypadków po 11 września to dodatkowe ofiary na drogach wśród Amerykanów, którzy po 11 września 2001 roku jechali zamiast lecieć. Gerd Gigerenzer oszacował ich w 2006 roku na około 1500. Strach nie uczynił więc tych ludzi bezpieczniejszymi, tylko przeniósł ich ku niebezpieczeństwu, którego nie widzieli.
Lekceważenie prawdopodobieństwa: dlaczego żywy lęk ignoruje szanse.
Lekceważenie prawdopodobieństwa to nazwa, którą Cass Sunstein nadał ignorowaniu szans na ryzyko, gdy górę biorą silne emocje. Opisał je w Yale Law Journal w 2002 roku. Gdy twój obraz porażki jest wystarczająco żywy, szanse przestają dla ciebie mieć znaczenie.
Decyzje pod wpływem paniki: ucieczka przed huraganem Irma.
Decyzje pod wpływem paniki często zaczynają się od strachu, który pochodzi od innych ludzi, a nie od samego zagrożenia. Podczas huraganu Irma lęk autora dotarł przez około sto wiadomości od rodziny. Potem nieznajomy zamienił dwadzieścia dolarów i pięćdziesiąt euro w miejsce w prywatnym odrzutowcu.
Strach a postrzeganie ryzyka na papierze dziś wieczorem.
Ukryte ryzyko bezpiecznego wyboru: 28 godzin za kierownicą.
Ukryte ryzyko bezpiecznego wyboru to zagrożenia, których nikt nie mierzy, bo wydają się ciche. Po ucieczce przed Irmą autor jechał dwadzieścia osiem godzin do Atlanty. Był na nogach ponad czterdzieści osiem godzin, więc ta jazda niosła ryzyko, którego nikt nie wycenił.
Kiedy strach jest racjonalny: zadaj to pytanie najpierw.
Warto wiedzieć, kiedy strach jest racjonalny, bo ten rozdział nie twierdzi, że strach zawsze się myli. Gdyby Irma zastała cię na Barbudzie, ucieczka byłaby słuszna. Prawdziwy błąd polega więc na wycenianiu tylko jednego z dwóch zagrożeń.
Ryzyko firmy a etatu: dwie liczby obok siebie.
Aby porównać ryzyko firmy a etatu, zapisz oba ryzyka obok siebie na kartce. Najpierw nazwij porażkę, którą sobie wyobrażasz, i liczbę zamknięć firm. Potem nazwij to, co robisz zamiast tego, i znajdź jedną opublikowaną liczbę dla tego ryzyka.
Liczba a wskaźnik różnica: pięć pułapek, których warto uniknąć.
Liczba a wskaźnik różnica to trzecia z pięciu pułapek, które mogą sprawić, że twoje dwie liczby ryzyka wprowadzą cię w błąd. Pozostałe to cudza liczba, niedopasowane okresy, ufanie nagłówkom i traktowanie pustki jak zera. Każda ma prostą poprawkę.
