Lekceważenie prawdopodobieństwa: dlaczego żywy lęk ignoruje szanse.
Lekceważenie prawdopodobieństwa to nazwa, którą Cass Sunstein nadał ignorowaniu szans na ryzyko, gdy górę biorą silne emocje. Opisał je w Yale Law Journal w 2002 roku. Gdy twój obraz porażki jest wystarczająco żywy, szanse przestają dla ciebie mieć znaczenie.
Dlaczego straszne zagrożenie zostaje w pamięci.
Ryzyko budzące grozę to według Gigerenzera coś niezwykłego, co zabija naraz wielu ludzi, jak katastrofa oglądana na ekranie. Wypadek samochodowy zabija natomiast jedną czy dwie osoby naraz, na tysiącach dróg. W rezultacie rzadko staje się jednym obrazem, który zapamiętujesz.
Jak lekceważenie prawdopodobieństwa działa na twoje plany.
Twój obraz porażki ma pewnie datę, saldo konta i rozmowę przy kuchennym stole. Jednak ryzyko twojej drugiej drogi nie ma żadnego obrazu. Ta pustka nie oznacza bezpieczeństwa. Tak działa lekceważenie prawdopodobieństwa. W 2011 roku Sunstein i Richard Zeckhauser opisali skutek: nadmierną reakcję na straszne zagrożenia.
Kto płaci za nadmierną reakcję.
John Graham i Jonathan Wiener zredagowali w 1995 roku książkę Risk vs. Risk. Ich teza to kompromis między ryzykami: chroniąc ludzi przed jednym ryzykiem, często oddajemy ich pod władzę innego. Ekonomiści z Cornell oszacowali też 327 dodatkowych ofiar na drogach miesięcznie pod koniec 2001 roku, a w sumie nawet 2300.
Nikt nie sprawdził, czy lekceważenie prawdopodobieństwa dotyczy obrazu twojej firmy, więc autor traktuje to jako roboczą hipotezę. Montaigne zauważył ten wzorzec w 1580 roku, pisząc, że strach może nas rzucić „w dzielną rozpacz”.
Wyłap lekceważenie prawdopodobieństwa we własnej głowie.
Opisz szczegółowo swój obraz porażki, z datą i stanem konta.
Potem spróbuj wyobrazić sobie ryzyko swojej obecnej ścieżki i zaznacz każdą pustkę.
Z książki.
Jeśli zdarzyło ci się leżeć bez snu i wyobrażać sobie dzień, w którym twoja firma się zamyka, to znasz działanie tego zdania na własnej skórze. Twój obraz porażki ma pewnie konkretną datę, stan konta i rozmowę przy kuchennym stole. A teraz spróbuj wyobrazić sobie ryzyko drogi, którą wybierasz zamiast tego. Pewnie się nie da, a ta pustka to nie to samo co bezpieczeństwo.
Chcę założyć firmę, ale jestem tchórzem, rozdział 1: Bezpieczniejsza droga
Pytania o lekceważenie prawdopodobieństwa.
Kto nazwał to zjawisko?
Cass Sunstein, w Yale Law Journal w 2002 roku, gdy pracował na University of Chicago.
Czego według Montaigne'a bał się najbardziej?
Napisał: „Rzecz, której boję się na świecie najbardziej, to strach”.
Czy sprawdzono tę ideę na strachu przed firmą?
Nie. Autor nazywa ją roboczą hipotezą, choć na niej opiera się cała książka.
Przeczytaj cały rozdział.
Ta lekcja obejmuje jedną część rozdziału 1, „Bezpieczniejsza droga”. Książka idzie dalej: pełne dowody, historie i wszystkie ćwiczenia.
Lekcje w tym rozdziale.
- 01 Ofiary wypadków po 11 września: dokąd strach naprawdę zepchnął ludzi.
- 02 Lekceważenie prawdopodobieństwa: dlaczego żywy lęk ignoruje szanse.
- 03 Decyzje pod wpływem paniki: ucieczka przed huraganem Irma.
- 04 Ukryte ryzyko bezpiecznego wyboru: 28 godzin za kierownicą.
- 05 Kiedy strach jest racjonalny: zadaj to pytanie najpierw.
- 06 Ryzyko firmy a etatu: dwie liczby obok siebie.
- 07 Liczba a wskaźnik różnica: pięć pułapek, których warto uniknąć.