Baan opzeggen voor eigen café: tel eerst voor je springt.

Christine en haar tien uur.

Christine werkte bijvoorbeeld bij een overheidsinstantie in Montreal, was vijfenveertig en getrouwd, met twee kinderen. Ze wilde echter geen tien uur per week meer reizen naar het centrum. Dat is samen vijfhonderdtwintig uur per jaar, oftewel dertien werkweken. Ze vertrok dus om tien uur terug te krijgen, niet om iets op te bouwen. Daarna vond ze werk dicht bij huis, en volgens haar eigen maatstaf werkte het. Ze was tijd kwijt in de file, en die tijd wilde ze terug.

Een vaste baan bij overheid opgeven is een grote stap: ze gaf een overheidssalaris, een pensioen en echte zekerheid op. Toch meldt het onderzoek haar inkomen van voor of na het vertrek niet.

Baan opzeggen voor eigen café in Nottinghamshire.

Op dezelfde manier reed Sergen Tasar bus in Londen en vertrok hij om een café in Nottinghamshire te runnen. Bij baan opzeggen voor eigen café verwachtte hij eerst rustig, creatief werk, met controle, vrijheid en meer tijd voor het gezin. In plaats daarvan zegt hij: “Ik deed uiteindelijk alles.” Het café ging bijvoorbeeld om acht uur open, maar hij was er eerder. Het sloot om vier uur, maar hij ging nooit voor vijf of zes uur weg.

Ondertussen dekte zo'n tweeduizend pond kasopbrengst per week de huur, rekeningen en lonen niet. Bovendien had hij vast inkomen, vakantiegeld en doorbetaling bij ziekte opgegeven. Geen wonder dat hij zegt echt diepe dalen te hebben gekend en het gevoel had het te hebben verpest.

Het eerste jaar dat niemand doorrekent.

Zijn verhaal wordt later beter, maar het eerste jaar telt hier. Hij en Christine vertrokken allebei omdat ze hun uren terug wilden. Toch kreeg hij een dag van negen uur en een dienst die hij niet kan verlaten, terwijl zij haar uren kreeg. Het verschil was duidelijk geen geluk, doorzettingsvermogen of verlangen. Zij telde eerst, en die stap kun je vanavond zetten. Noem dus je eigen getal, voordat baan opzeggen voor eigen café of iets anders een feit is.