olasılık ihmali: Canlı korkular neden ihtimalleri yok sayar.

Korkunç bir risk hafızada neden yer eder.

Gigerenzer, aynı anda çok sayıda insanı öldüren, ekranda izlediğin türden sıra dışı şeylere dehşet riski der. Oysa bir araba kazası binlerce yolda her seferinde bir ya da iki kişiyi öldürür. Bu yüzden hafızanın tuttuğu tek bir görüntüye nadiren dönüşür.

olasılık ihmali planlarını nasıl etkiler.

Başarısızlık görüntünün muhtemelen bir tarihi, bir banka bakiyesi ve bir mutfak masası konuşması var. Ama öbür yolunun riskinin hiç görüntüsü yok. O boşluk güvenlik demek değildir. Kısacası olasılık ihmali tam burada devreye girer. 2011'de Sunstein ve Richard Zeckhauser sonucu yazdı: korkunç risklere aşırı tepki.

Aşırı tepkinin bedelini kim öder.

John Graham ve Jonathan Wiener 1995'te Risk vs. Risk kitabını yayına hazırladı. Temel fikirleri risk riske karşı dengesidir: insanları bir riskten korumak çoğu zaman onları başka bir riske teslim eder. Ayrıca Cornell'deki iktisatçılar 2001 sonunda ayda 327 ek trafik ölümü, toplamda ise 2.300'e kadar ölüm tahmin etti.

Kimse olasılık ihmali kavramını senin iş görüntün üzerinde sınamadı, bu yüzden yazar onu bir çalışma varsayımı sayar. Montaigne bu örüntüyü 1580'de fark etti ve korkunun bizi "yiğit bir umutsuzluğa" atabileceğini yazdı.