İşi bırakıp kafe açmak: atlamadan önce say.

Christine ve on saati.

Örneğin Christine, Montreal'de bir devlet kurumunda çalışıyordu. Kırk beş yaşındaydı, evliydi ve iki çocuğu vardı. Ancak artık haftada on saatini şehir merkezine gidip gelmekte geçirmek istemiyordu. Toplamda bu yılda beş yüz yirmi saat, yani on üç çalışma haftası eder. Onun ayrılma nedeni trafikte kaybedilen zamandı. Bu yüzden kafe hayali için değil, on saatini geri almak için ayrıldı. Sonra evine yakın bir iş buldu ve kendi ölçüsüne göre işe yaradı.

Elbette devlet memurluğunu bırakmak, maaşı, emekliliği ve gerçek güvenceyi bırakmak demekti. Yine de çalışma, ayrılmadan önceki ya da sonraki gelirini bildirmiyor.

İşi bırakıp kafe açmak Nottinghamshire'da.

İşi bırakıp kafe açmak, Sergen Tasar için sakin bir iş getirmedi. Londra'da otobüs sürüyordu, sonra Nottinghamshire'da bir kafe işletmek için ayrıldı. Başta sakin, yaratıcı bir iş, kontrol, özgürlük ve ailesine daha çok zaman bekliyordu. Bunun yerine, kendi sözleriyle, "her şeyi ben yapar oldum." Örneğin kafe sekizde açılıyordu ama o daha erken geliyordu. Aynı şekilde dörtte kapanıyordu, yine de beş ya da altıdan önce çıkmıyordu.

Bu arada haftada yaklaşık iki bin pound hasılat kira, faturalar ve maaşları karşılamadı. Üstelik kafe için sabit gelirden, tatil ücretinden ve hastalık ödeneğinden vazgeçmişti. Şaşırtıcı olmayan biçimde, gerçekten kötü anlar yaşadığını ve işi berbat ettiğini düşündüğünü söyledi.

Kimsenin fiyatlamadığı ilk yıl.

Kuşkusuz hikâyesi sonradan düzeliyor, ama burada önemli olan ilk yıl. Sonuçta hem o hem Christine saatlerini geri istediği için ayrıldı. Yine de o dokuz saatlik bir gün ve bırakamadığı bir vardiya buldu, Christine ise saatlerini geri aldı. Açıkça fark şans, inat ya da istek değildi. Bunun yerine Christine önce hesap yaptı ve bu adım bu gece senin de elinde. Bu yüzden işi bırakıp kafe açmak ya da başka bir şey yapmadan önce kendi sayını adlandır.