Dyskontowanie hiperboliczne: model, nie pomiar.

Dyskontowanie hiperboliczne w jednym zdaniu: dwie słynne prace modelowały, jak pewien sposób cenienia czasu sprawia, że preferencje zmieniają się w czasie. Jednak to teoria. Żadna z nich nie zmierzyła ani jednego człowieka, więc pokazują, co by z tego wynikało, a nie co dzieje się z tobą.

Dwie prace, które nazwały ten kształt.

W 1997 roku David Laibson opublikował artykuł w „Quarterly Journal of Economics”. Model laibsona twierdzi, że ten kształt daje niespójność preferencji w czasie. Dlatego człowiek ma powód, by chcieć ograniczyć własne przyszłe wybory.

Dwa lata później Ted O'Donoghue i Matthew Rabin opublikowali artykuł w „American Economic Review”. Opisali problemy z samokontrolą jako preferencje skrzywione ku teraźniejszości, dla czynności wykonywanej dokładnie raz.

Zrobić coś dokładnie raz.

Zatrzymaj się przy tym sformułowaniu, bo pasuje do twojej sytuacji lepiej niż twoja własna opowieść. Nie próbujesz zbudować codziennego nawyku. Chcesz zrobić jedną rzecz, jeden raz.

Dyskontowanie hiperboliczne jako model, nie pomiar.

Obie prace mają realne ograniczenie, bo są teoretyczne. To argumenty o tym, co by wynikało, gdyby ludzie cenili czas w określony sposób. Gdy ktoś powołuje się na skrzywienie teraźniejszości, zapytaj, z jakiego rodzaju pracy to pochodzi. Badanie z grecką i Tetrisem to pomiar, a Laibson to model. Model nie mówi ci, że ten mechanizm działa w twojej kuchni.

Sprawdź swoje źródła przez dyskontowanie hiperboliczne.

Wybierz jedno twierdzenie o prokrastynacji, w które wierzysz, i zapisz, czy pochodzi z modelu, czy z pomiaru.

Zapisz w notatkach frazę „dokładnie raz”, a pod nią jedną rzecz, którą chcesz zrobić raz.

Z książki.

Oba te artykuły mają ograniczenie, i to prawdziwe, a nie formalność. Są teoretyczne. Żaden z nich nie zmierzył ani jednego człowieka. To modele, czyli wywody o tym, co by wynikało, gdyby ludzie wartościowali czas w określony sposób, i są sławne dlatego, że ten kształt okazał się użyteczny, a nie dlatego, że któryś z nich kiedykolwiek obserwował, jak ktoś nie zakłada firmy.
Chcę założyć firmę, ale nigdy naprawdę nie zaczynam, rozdział 8: Dlaczego „później” zawsze wygrywa

Pytania o dyskontowanie hiperboliczne.

Czy dyskontowanie hiperboliczne opiera się na prawdziwych danych o ludziach?

Nie w tych dwóch pracach. Obie to modele teoretyczne i żadna nie zmierzyła ani jednego człowieka.

Dlaczego więc te prace są słynne?

Bo ten kształt okazał się użyteczny. Nigdy nie obserwowali nikogo, komu nie udało się założyć firmy.

Czym zajmowali się O'Donoghue i Rabin?

Badali problemy z samokontrolą opisane jako preferencje skrzywione ku teraźniejszości, gdy ktoś musi wykonać czynność dokładnie raz.

Przeczytaj cały rozdział.

Ta lekcja obejmuje jedną część rozdziału 8, „Dlaczego „później” zawsze wygrywa”. Książka idzie dalej: pełne dowody, historie i wszystkie ćwiczenia.

Dyskontowanie hiperboliczne: okładka książki Chcę założyć firmę, ale nigdy naprawdę nie zaczynam Diega Segury

KupGoogle Play · E-book.KupApple Books · E-book.