Hyperbolisch discounteren: een model, geen meting.
Hyperbolisch discounteren in één regel: twee beroemde papers modelleerden hoe een bepaalde waardering van tijd voorkeuren in de loop van de tijd laat verschuiven. Het is echter theorie. Geen van beide papers mat één enkel mens, dus ze tonen wat zou volgen, niet wat jou overkomt.
Twee papers die de vorm een naam gaven.
In 1997 publiceerde David Laibson een paper in het Quarterly Journal of Economics. Het model van Laibson stelt dat hyperbolisch discounteren tijdsinconsistente voorkeuren oplevert. Daardoor heeft iemand een reden om de eigen toekomstige keuzes te beperken.
Twee jaar later publiceerden Ted O'Donoghue en Matthew Rabin een studie in de American Economic Review. Ze modelleerden zelfbeheersingsproblemen als voorkeuren met een voorkeur voor het heden, voor een activiteit die precies één keer wordt gedaan.
Iets precies één keer doen.
Blijf even bij die zin, want hij past beter bij jouw situatie dan je eigen verhaal. Je probeert geen dagelijkse gewoonte op te bouwen. Je probeert één ding één keer te doen.
Hyperbolisch discounteren als model, niet als meting.
Beide papers hebben een echte beperking, want ze zijn theoretisch. Hyperbolisch discounteren is dus een redenering, geen waarneming. Het gaat om wat volgt als mensen tijd op een bepaalde manier waarderen. Vraag je dus bij elk onderzoek dat iemand je voorhoudt uit welk soort paper het komt. De studie met Grieks en Tetris is een meting, Laibson is een model. Een model zegt niet dat het mechanisme in jouw keuken draait.
Gebruik hyperbolisch discounteren om je bronnen te toetsen.
Kies één bewering over uitstellen die je gelooft, en schrijf op of die uit een model of uit een meting komt.
Schrijf de woorden “precies één keer” in je notities, en daarna het ene ding dat je één keer probeert te doen.
Uit het boek.
Allebei die artikelen dragen een beperking, en het is een echte en geen formaliteit. Ze zijn theoretisch. Geen van beide heeft ook maar één mens gemeten. Het zijn modellen, dat wil zeggen betogen over wat er zou volgen als mensen tijd op een bepaalde manier waardeerden, en ze zijn beroemd omdat de vorm nuttig bleek, niet omdat een van beide artikelen ooit iemand een bedrijf heeft zien niet beginnen.
Ik wil ondernemen, maar ik begin nooit echt, hoofdstuk 8: Waarom straks altijd wint
Vragen over hyperbolisch discounteren.
Wordt hyperbolisch discounteren verklaard door echte gegevens over mensen?
Niet in deze twee papers. Beide zijn theoretische modellen, en geen van beide mat één enkel mens.
Waarom zijn die papers dan beroemd?
Omdat de vorm nuttig bleek te zijn. Ze hebben nooit iemand zien falen bij het starten van een bedrijf.
Wat onderzochten O'Donoghue en Rabin?
Ze keken naar zelfbeheersingsproblemen, gemodelleerd als voorkeuren met een voorkeur voor het heden, waarbij iemand een activiteit precies één keer moet doen.
Lees het hele hoofdstuk.
Deze les behandelt één onderdeel van hoofdstuk 8, “Waarom straks altijd wint”. Het boek gaat verder, met het volledige bewijs, de verhalen en alle oefeningen.
Lessen in dit hoofdstuk.
- 01 Uitstelgedrag bij inspanning: waarom donderdag krimpt.
- 02 Hyperbolisch discounteren: een model, geen meting.
- 03 Zelfbinding tegen uitstelgedrag: waarom 59 procent het koos.
- 04 Belangrijke doelen uitstellen: niemand weet of het erger is.
- 05 Zijn ondernemers ongeduldiger: over tijd, ja.
- 06 Accountability partner zoeken: één regel vanavond.
- 07 Ik houd me niet aan mijn voornemens: lees de uitkomst.
- 08 Augustinus verdeelde wil: de tuin en het Grieks.